Latarnie morskie przez wieki pełniły kluczową rolę w nawigacji, prowadząc żeglarzy bezpiecznie do portów. Mimo rozwoju nowoczesnych technologii, nadal pozostają ważnymi punktami orientacyjnymi. Dla podróżników zmierzających do Rowów szczególnie istotne są latarnie w Jarosławcu, Darłowie i Ustce, widoczne od zachodu, oraz latarnia morska Stilo i latarnia w Czołpinie, gdy podróżujemy od wschodu. Każda z tych latarni wyróżnia się unikalną architekturą, co umożliwia ich łatwą identyfikację w ciągu dnia. W nocy natomiast, dzięki charakterystycznym sygnałom świetlnym, żeglarze mogą rozpoznać je na odległość wielu mil morskich.

W Ustce

Latarnia morska w Ustce emituje światło widoczne z odległości aż 18 mil morskich. Jej sygnał świetlny działa w 6-sekundowych cyklach: świeci przez 4 sekundy, a następnie gaśnie na 2 sekundy. W żeglarskiej terminologii taka charakterystyka nosi nazwę światła przerywanego.

Historia latarni sięga 1871 roku, kiedy to funkcję nawigacyjną pełniła zwykła lampa wciągana na maszt stacji pilotów. Zasięg tego światła był niewielki — wynosił zaledwie 6 mil morskich. W 1892 roku, u nasady zachodniego falochronu przy ujściu rzeki Słupi, wybudowano nową stację pilotów z ośmiokątną wieżą umieszczoną na narożniku budynku.

Latarnia została wzniesiona z czerwonej licowanej cegły i w niemal niezmienionej formie przetrwała do dzisiaj. Po II wojnie światowej nosiła nazwę Postomino, jednak od 1 stycznia 1947 roku oficjalnie funkcjonuje jako latarnia morska w Ustce.

W wieży, przykrytej stożkową kopułą, zamontowana jest soczewka bębnowa wyposażona w promiennik o mocy 1000 W. Latarnia jest udostępniona do zwiedzania i przyciąga licznych turystów.

W Czołpinie

Światło latarni morskiej w Czołpinie jest widoczne z odległości 21 mil morskich i ma charakterystykę grupową przerywaną. Ośmiosekundowy cykl świetlny wygląda następująco: 1 sekunda światła, 2 sekundy przerwy, 3 sekundy światła i 2 sekundy zaciemnienia.

Latarnia w Czołpinie jest najbardziej oddaloną od zabudowań spośród wszystkich polskich latarni morskich. Brak miejskich świateł sprawia, że w nocy jej blask jest wyjątkowo dobrze widoczny. Obiekt położony jest na wysokim wzniesieniu, około 1000 metrów od linii brzegowej, na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, na północ od miejscowości Smołdzino i na zachód od jeziora Łebsko.

Budowę latarni rozpoczęto w 1872 roku, a zakończono w 1875 roku. Ze względu na trudno dostępny teren, materiały budowlane dostarczano barkami od strony morza. Wieża ma kształt okrągły, wykonana została z czerwonej licowanej cegły. Jej średnica u podstawy wynosi 7 metrów, a w górnej części 6,2 metra. Wieżę wieńczy wystający gzyms oraz balustrada, wewnątrz której znajduje się laterna. Latarnia posiada własne zasilanie i funkcjonuje bez stałego nadzoru. Od 1 maja w sezonie letnim jest udostępniona do zwiedzania.

Podczas wizyty w Czołpinie warto również odwiedzić „Osadę latarników” — muzeum Słowińskiego Parku Narodowego otwarte w 2019 roku. Efektowna ekspozycja przybliża zarówno bogactwo lokalnej przyrody, jak i fascynującą historię latarnictwa.

W Darłowie

Latarnia morska w Darłowie jest pomocna żeglarzom, którzy znajdują się w odległości do 15 Mm od brzegu. Jej charakterystyka świetlna to cykl piętnastosekundowy: świeci przez 2 sekundy, gaśnie na 3 sekundy, świeci znowu przez 2 sekundy, a następnie gaśnie na 8 sekundy. Taki system nazywamy blaskową grupową.

Pierwsze wzmianki o latarni morskiej w Darłowie pochodzą z 1715 roku, kiedy to zdecydowano o ustawieniu świateł po obu stronach ujścia rzeki Wieprzy. W 1885 roku zbudowano małą stację pilotów na wschodnim falochronie, do której dołączono kwadratową wieżę z punktem obserwacyjnym wyposażonym w stałe światło. W 1927 roku nadbudowano wieżę o kolejną kondygnację, a na szczycie zamontowano laternę z białą stalową kopułą i galeryjką widokową.

Latarnia funkcjonuje do dziś, a jej źródłem światła jest żarówka halogenowa o mocy 100 W, umieszczona w automatycznym zmieniaczu sześciożarówkowym. Cały system posiada rezerwowe zasilanie z baterii akumulatorów. Latarnia morska w Darłowie jest narażona na wpływ morza, a wzburzone fale czasami docierają do budynku. Z tego powodu ściany latarni zostały wykonane z cegły ceramicznej i obmurowane dodatkową warstwą cegły, a całość została otynkowana mieszaniną cementowo-wapienną.

Latarnia jest już dostępna do zwiedzania, co pozwala poczuć klimat tego historycznego miejsca.

W Jarosławcu

Latarnia morska w Jarosławcu jest widoczna z odległości aż 23 Mm. Jej charakterystyka świetlna to dziewięciosekundowy cykl błyskowego światła grupowego: latarnia rozbłyskuje na 0,45 sekundy, gaśnie na 2,05 sekundy, po czym ponownie emituje błysk o tej samej długości i gaśnie na 6,05 sekundy.

Latarnia znajduje się 400 m od brzegu morskiego. Pierwsza latarnia w Jarosławcu została zbudowana w 1829 roku, jednak okazała się zbyt niska — jej światło zasłaniały okoliczne lasy. Mieszkańcy Jarosławca sprzeciwili się wycince drzew, obawiając się zapiaszczenia pól. Z tego powodu nie było możliwe podwyższenie starej wieży. W rezultacie, w latach 1835–1838 zbudowano nową latarnię z czerwonej cegły, o wysokości 33,3 m, z elewacją podzieloną na cztery kondygnacje. Taka wieża przetrwała do dziś.

Obecnie latarnia używa lampy obrotowej 3-tablicowej, na każdej tablicy znajdują się cztery żarówki, a dodatkowo dwie żarówki zasilane są z akumulatorów. Latarnia jest dostępna do zwiedzania, a jej godziny otwarcia to 10:00–13:00 i 15:00–20:00.

Latarnia Stilo

Latarnia morska w Stilo jest widoczna z odległości 23,5 Mm. Podobnie jak latarnia w Jarosławcu, posiada charakterystykę błyskową grupową, ale pracuje w dłuższych, dwunastosekundowych cyklach: emitując krótki blask (0,3 sek.), następnie następuje przerwa (2,2 sek.), ponownie blask (0,3 sek.), przerwa (2,2 sek.), kolejny blask (0,3 sek.) i na koniec dłuższa przerwa (6,7 sek.).

Latarnia została zbudowana w latach 1904–1906. W przekroju poziomym wieża ma szesnastokątny kształt, a jej największa szerokość u podstawy wynosi 7,3 m, zmniejszając się ku górze, gdzie kończy się dwoma białymi galeriami widokowymi. Jest to nietypowa konstrukcja, gdyż latarnia zbudowana jest ze stalowych płyt, które zostały skręcone śrubami. Styki płyt są uszczelnione ołowiem, a wewnętrzne ściany wyłożone grubym korkiem pomalowanym na biało.

Latarnia znajduje się na wysokiej wydmie, 1000 m od brzegu, w pobliżu miejscowości Stilo (na niektórych mapach określanej jako Osetnik). Źródłem światła jest lampa obrotowa z trzema tablicami, każda zawierająca sześć żarówek oraz dwie dodatkowe zasilane akumulatorami. Latarnia jest połączona z wieżą sygnalizacji dźwiękowej, która znajduje się w pobliżu plaży. W sezonie letnim latarnia jest dostępna dla turystów.